Przejdź do głównej zawartości

105. Iga Wiśniewska "Nie wierz w człowieka"

Nie każdy lubi sięgać po opowiadania. Krótka forma, a co za tym idzie różne ograniczenia - w liczbie wątków, bohaterów, długości, wielu czytelników odstrasza. Między innymi mnie. Jednak, na dni, kiedy ma się wrażenie, że doba jest ewidentnie za krótka, a obowiązków zdecydowanie za dużo, opowiadania są idealnym rozwiązaniem. 

Iga Wiśniewska, urodzona w 1994 roku w Kielcach, jest miłośniczką kultury rosyjskiej. Debiutowała w 2013 roku książką "Nocny motyl". Na swoim koncie ma także zbiór opowiadań "Żyli długo i nieszczęśliwie" oraz powieść "Pięć minut".

"Nie wierz w człowieka" to zbiór osiemnastu krótkich opowiadań, traktujących o mrocznej stronie człowieka. W utworach poznajemy między innymi Billa Margera, który zamordował córeczkę swojego przyjaciela, Aarona, zakochanego, bez wzajemności, w  Lydii, którą ostatecznie brutalnie zabija, sprzątacza ulic, Henry'ego, który wysyła paczkę z ładunkiem wybuchowym mordercy swojej żony oraz Alainę Birkin, mającą na sumieniu swojego męża, któremu odebrała życie, gdy wyznał Jej, że zamierza od Niej odejść. Z opowiadań wyłania się także sylwetka pedofila, Thomasa, zmagającego się z lękiem Stephana oraz Michaela, który, za sprawą odrzuconych zaręczyn, popełnia samobójstwo.

Lektura zbioru opowiadań "Nie wierz w człowieka" pobudziła we mnie gamę emocji - od zaskoczenia, przez strach, po przerażenie. Autorka, niczym amerykańscy producenci filmów sensacyjnych, nie oszczędza czytelnikowi brutalnych wydarzeń, takich jak. zamurowywanie żywej bohaterki w ścianie oraz rozstrzeliwanie pracowników banku. Nie bez powodu moje porównanie, gdyż, z ręką na sercu, przyznaję, że większość opowiadań wręcz czeka na to, by przenieść je na duży ekran lub na ich podstawie napisać serial kryminalny, który szybko zyskałby ogromną rzeszę fanów.

Jednak, oprócz płaszczyzny czysto rozrywkowej, opowiadania Igi Wiśniewskiej oferują również coś innego, być może znacznie ważniejszego. Mam na myśli przekrój ludzkiej psychiki. Bohaterowie wykreowani przez autorkę, choć zazwyczaj powierzchownie spełnieni - posiadający stałą prace, zdrowie, rodzinę, są postaciami niezwykle nieszczęśliwymi. Ciąży im przede wszystkim monotonność oraz brak poczucia spełnienia. Są to także postacie tkwiące w wieloletnich nieudanych związkach, kochające nieodwzajemnioną miłością oraz walczące z własnymi lękami. Ich decyzje, choć szokujące, wyrastają nie tyle z danej sytuacji, ale z wieloletnich doświadczeń, przemyśleń oraz trosk: bohater tkwiący w nieudanym związku decyduje się na zdradę, a nieposiadający dziecka (choć o tym marzący) zostaje pedofilem.

Najwięcej uwagi autorka poświęciła zemście. Została ona rozpatrzona na różnych płaszczyznach: motywowana cierpieniem bliskich, miłością, pragnieniem przynależności oraz wyrównaniem krzywd. Mimo to pisarka nie podjęła prób zdefiniowania oraz ocenienia Jej, dzięki czemu odbiorca może samodzielnie rozpatrzyć jej istotę.

Z opowiadań wyłania się nie tylko wizja człowieka słabego, podatnego na zło, ale także zachwycający kunszt pisarski Igi Wiśniewskiej. Autorka bardzo krótkimi tekstami (niekiedy liczącymi jedynie trzy strony!) potrafi nie tylko zainteresować czytelnika, ale także wprawić go w zaskoczenie oraz przerażenie. Opowiadania zaskakują także przewrotnością fabuły oraz niebanalnymi zakończeniami (choćby tym, gdzie bohater, po zamordowaniu obiektu swoich westchnień, wyciąga z Jej klatki piersiowej serce, zauważając, że nareszcie jest we właściwych rękach. Brzmi mrocznie, nieprawdaż? Niczym w ostatniej, fenomenalnej, powieści Witkowskiego).

5/6

Opowiadania przeczytałem dzięki uprzejmości Wydawnictwa Paccoarte.

Komentarze

  1. Opowiadania to forma, po którą rzadko kiedy sięgam. Teraz się do niej przekonuję, ale rozważnie wybieram ich tematykę. Zainteresowałeś mnie tym zbiorkiem, więc wezmę go pod uwagę, jak będę mieć ochotę na opowiadania. :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Czytałam już jeden zbiór opowiadań Igi i zakochałam się w jej stylu. :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Cenię sobie opowiadania ze względu na ich różnorodność. Chętnie bym zajrzała do tego zbioru.

    OdpowiedzUsuń
  4. Opowiadania to coś cudownego. Po tym jak opisałeś '' Nie wierz w człowieka '' sama mam ochotę to przeczytać. Widać, że autorka nie szczędzi brutalnych momentów, co jest rzadkością.

    OdpowiedzUsuń
  5. lubię krótką formę, stąd odpowiadania Igi chętnie poznam, Tobie za to polecam Amelie Nothomb - mistrzyni gatunku.

    OdpowiedzUsuń
  6. Podobno to człowiek jest bestią - nie zwierzęta...

    OdpowiedzUsuń
  7. Tytuł bardzo prawdziwy...Książkę z chęcią przeczytam.

    OdpowiedzUsuń
  8. Na pewno nie dla mnie, opowiadania to żadna przyjemność ;) ale tytuł genialny

    OdpowiedzUsuń
  9. Ja bardzo lubie opowiadania,wiec ta pozycja wydaje sie byc interesujaca dla mnie ;)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz